Rozdział V cz. I / "No we don't get down"

[''- Noo ja właśnie grałem z siostrzyczką w grę - słyszałam tylko, jak odpowiada Charlie.

Po jakiejś chwili usiadł obok mnie, patrzył się na mnie z uśmiechem.

- O co chodzi? - Zapytałam.'']

---------------Jessica---------------

Blondyn nic nie odpowiedział tylko głośno westchnął.

-  Mógłbyś mi powiedzieć, dlaczego tak się na mnie patrzysz?

Niestety znowu odpowiedziała mi cisza. Nie rozumiem, o co może mu chodzić. W momencie, kiedy wydawało mi się, że chłopak chce zacząć rozmowę do pokoju wbiegła Brooke. Była cała zapłakana. Pobiegła do Charliego i przytuliła się do niego mówiąc coś, co przez płacz nie dało się zrozumieć.

- Brooke, nic nie rozumiemy. Spokojnie, nic nie mów teraz - Charlie przytulił ją mocniej i kołysał leciutko.

"And I know, no matter how much colder

Or how much I carry on my shoulder

As long as I'm standing, I'll be closer

Cause it ain't over, 'til it's over"

Siedziałam i wpatrywałam się w nich z bladym uśmiechem. Kiedy Brooke zdała się być spokojniejsza, usiadła między mną a Charliem i wycierając policzki zaczęła mówić.

- Widziałam go - jej głos był ledwo słyszalny, ale oboje to usłyszeliśmy.

- Kogo? - Zapytał chłopak.

- On był na dole... - Dziewczynka zaczęła nerwowo ciągnąć rękawy swojego sweterka patrząc się w podłogę. Mówiła roztrzęsionym głosem. - Był, naprawdę. To, to był wujek Malfoy! - Dziewczynka znowu zaczęła płakać a ja zrobiłam wielkie oczy, później zauważając, że Charlie wygląda podobnie. Płacz Brooke był bardzo głośny, wydawało mi się, że sobie tego nie zmyśliła i, że może to być przeze mnie.

Trwaliśmy w milczeniu. W pewnym momencie Brooke poszła do łazienki w pokoju Charliego a on wstał i podszedł do okna.

- To nie jest możliwe... Nie wiem, co ona znowu wymyśliła - Charlie wydawał być się zaniepokojony.

- Ja jednak myślę, że mogło się tak zdarzyć - odparłam cicho, załamując głowę.

- Sugerujesz, że Brooke mogła zobaczyć twojego tatę? Na pewno się tak nie zdarzyło. Nie mogło... On to obiecał... - Sądząc po jego zachowaniu, miał nie wypowiedzieć na głos ostatniego zdania. Był bardzo, ale to bardzo spięty. Żałowałam wtedy, że wiem tak mało, że nic nie mogę powiedzieć, bo tak naprawdę nie wiem o co może chodzić. Już kolejny raz...

Nim się spostrzegłam Charlie wybiegł z pokoju. Wybiegł tak szybko, że nie dogoniła go Brooke wychodząca właśnie z łazienki. Kiedy dziewczynka znalazła się przy drzwiach, przez które wybiegł przed chwilą jej starszy brat podeszła do mnie i się przytuliła. Po chwili do pokoju wbiegł zdyszany Charlie.

- Nie ma ich - wydyszał zginając się w pół.

- Kogo nie ma? I o co tutaj chodzi? - Zapytałam opanowując strach.

- Nikogo. Ani dziadków, ani naszych mam... - Chłopak podszedł do jednej ze swoich szafek i wyjął kopertę - Jessico, obiecuje, że wyjaśnię ci wszystko, ale przynieś swoją kopertę, masz taką prawda?

Chłopak stał patrząc się na mnie z niepokojem. Nim zdążyłam odpowiedzieć tuż za nim pojawił się mój tata. Nie wyglądał na zadowolonego i gestykulował, abym nic nie mówiła. Z szeroko otwartymi oczami jedynie kiwnęłam zaprzeczająco głową. Zauważył, że czegoś się przestraszyłam i, że patrzę się za niego. Prędko się odwrócił, a tata zniknął.

- Był tam?! - Wyglądało na to, że nie czekał na odpowiedź, choć mała zdążyła to potwierdzić, on kontynuował - Uwierz mi, to jest ważne. Musisz przynieść teraz kopertę, Brooke ty też.

Brooke stała i patrzyła się na niego.

- Ahh, no tak zapomniałem. Choć pójdę z tobą Brooke. - Powiedział i chciał wychodzić, kiedy zauważył, że ja akurat siedzę, ale również wpatruję się w niego. - Ty też Jess? Widocznie on musiał tam za mną stać. Zaczekaj tutaj, zaraz wrócę też z twoją kopertą - Uśmiechnął się niespokojnie.

- Jest pod poduszką! - Krzyknęłam.

Siedziałam na łóżku Charliego patrząc w podłogę. Nie chciałam o niczym myśleć, takie rozwiązanie wydawało się być najtrafniejsze. Po kilku chwilach rodzeństwo weszło do pokoju.

- Okej, a więc mam te trzy koperty w ręce, dopóki nie wyjdziemy stąd. Teraz każdy, bez zbędnych pytań pójdzie się pakować. Bierzecie jakiś plecak z mojej szafy, jeśli macie odpowiednie plecaki u was to spakujcie się w swoje plecaki! Nie mamy czasu do stracenia! - Wziął plecak i zaczął pakować jakieś ubrania. Brooke pobiegła spakować się w swoją torbę. Chciałam o coś zapytać, ale kiedy otworzyłam usta, aby coś powiedzieć, Charlie mi przerwał.

- Jessica, wszystko ci wyjaśnię w drodze. Weź najpotrzebniejsze rzeczy i pieniądze. - Rzucił mi plecak.

Nic nie mówiąc pobiegłam do pokoju. Spakowałam ubrania, które mogą przydać się najbardziej i małą kosmetyczkę, telefon i ładowarkę. Szybko przebrałam się w ubranie, w którym nie będzie mi ani za ciepło, ani za zimno. Do kieszeni schowałam portfel z oszczędnościami. Wyszłam do przedpokoju i zobaczyłam, że chłopak pakuje rzeczy z lodówki do torby, a Brooke pakuje pieniądze do portfela brata. Dałam jej mój portfel, a ona się lekko uśmiechnęła. Taka mała, a taka mądra i sprytna. Podeszłam do chłopaka i pomogłam mu robić kanapki. Kiedy cały prowiant był gotowy wszyscy wyszli z domu. Charlie wziął klucze, ale go nie zamykał. Trochę dziwne, ale starałam się nie wnikać. Zauważyłam, że chłopak trzymał koperty. Jego ręką trzęsła się. A ja... Ja nie wiem co się dzieje. Po prostu szłam za rękę z małą Brooke, a przed nami niespokojny Charlie prowadził. Każdy na sobie miał plecak, za to on miał również torbę z prowiantem. Kiedy odwracał się spoglądając do tyłu jego oczy były wypełnione strachem, ale też troską. Ich blask raz, po raz zapalał się i gasnął wraz z kolejną dawką stresu. Szliśmy w ciszy. Słychać było jedynie lekkie kroki i szum uliczny. Każda kolejna minuta ciszy prowadziła do kolejnej nutki niepokoju, która stawała się coraz większa. Wszyscy czuliśmy to samo, widziałam to...

"But we don't get down

No we don't get down

We can turn this 'round

And maybe

It's today "

Szliśmy dobrą godzinę, jeśli nie więcej. Zatrzymaliśmy się na przystanku i wszyscy usiedli na ławce. Charlie wykonywał kilka telefonów, po czym wziął wszystkie trzy koperty i je wyrzucił do kosza wcześniej przedzierając je na pół.

--------------------Charlie--------------------

Muszę jej powiedzieć. Prędzej, czy później i tak będę musiał, to w końcu jej tata. Zaczekam na odpowiedni moment. Chociaż... Nie. Nie ma na co czekać, już jest za późno, co mówić jeszcze później. Najpierw musiałem zadzwonić do kilku osób. Zadzwoniłem najpierw do managera, aby go poinformować, żeby nie zapisywał mi i Leo w najbliższym czasie żadnych koncertów. Moje szczęście, że się zgodził. Próbowałem dodzwonić się do mamy Jess i mojej, ale za każdym razem włączała się poczta...

"I could draw you a picture

I could write all my fears

I could read you a scripture of tears"

- Jessica, posłuchaj mnie - powiedziałem szybko.

- No w końcu - westchnęła.

- Musimy być teraz ostrożni. Te koperty były po to, aby twój tata mógł nas zlokalizować. Ale nie zacząłem od początku... - Oparłem głowę o ręce.

- Nie jestem pewna, czy mamy teraz czas. Ja zrozumiem, jeśli kiedyś mi opowiesz więcej i tak po kawałku. Zdecydowanie nie ma czasu na siedzenie i rozmawianie, nasze mamy i babcia i dziadek są... Nie wiadomo gdzie iii... - Jej głos z każdym kolejnym słowem był coraz bardziej niespokojny. Przerwałem jej przytulając ją.

- Spokojnie, wszystko będzie dobrze. Będzie jak dawniej... - Starałem się uspokoić dziewczynę.

Po chwili podjechał na przystanek bus. Wsiedliśmy do niego.

- Mam nadzieję, że nie masz przy sobie już żadnej rzeczy, otrzymanej od twojego taty? - Spytałem lekko niespokojny - on będzie mógł nas wtedy zlokalizować, a co później się stanie... Wolę nie wiedzieć.

- Ojjj... - Szepnęła i w tym samym czasie wyjęła naszyjnik spod koszulki.

"And could I be your hero or your villain

Uhh, I guess it just depends in whose eyes"

- Proszę cię wyrzuć to, nie możemy się narażać. Wiem, jakie to może być trudne, ale tu chodzi o życie Jess...

**kilka słów**

Jest kolejny rozdział, z opóźnieniem, ale usprawiedliwionym, mam nadzieję tylko, że nic się takiego nie stało. Jest krótszy, ale niestety na tyle dałam radę napisać. Na szczęście zaczęłam już pisać drugą część, więc będzie dłuższa niż ta. Mam nadzieję, że się podoba rozdział. I BARDZO DZIĘKUJE WAM ZA WSZYSTKIE WYŚWIETLENIA, JEST ICH CORAZ WIĘCEJ, BARDZO SIĘ CIESZĘ KOCHANI! <3